Satelite’s Blog

केही दिन अगाडी म बोष्टन, न्युयोर्क , वाशिङटन डिसी, बाल्टिमोर र भर्जिनिया बीच को यात्रा गरेपछी एटलान्टा हुँदै अलाबामा फर्कियको थियँ । केही कानुनी काम र अफिशियल कामहरु सकीसकेका थिय अलाबामा आयपछी नेपाल फर्कने टिकट अली पहीलैलाई सार्नुपर्यो भनेको एकहप्ता पछीलाई मात्रै मिल्यो । फुर्सदमा थियँ । पुस्तक पसलमा गयँ । केही पुस्तकहरु किने । पढेँ । केही नेपाल लैजानलाई राखेँ । तिनवटा साँझ थियटरमा पुगेर तिनवटा सिनेमा हेरेँ । ती तिनवटा सिनेमा थिय ।
- 2012
– The Box
– The Men Who Stare at Goats

म आज यिनै सिनेमाका बारेमा केही लेख्छु । 2012 सिनेमाको त मैले प्रतिक्ष्या नै गरेको थियँ । काठमाण्डु युनिभर्षिटीको बिबेकले र मैले त हामी म्याग्दीको मोहरेमा हुँदा नै यो सिनेमाको बारेमा कुरा गरेका थियौ । सिनेमा हामीले आशा गरे अनुसारकै राम्रो थियो । एनिमेशन टेक्नोलोजीको ब्यापक प्रयोग गरियको रहेछ । मौसम परिवर्तनको कुरा चलिरहेको बर्तमान समयमा सिनेमा 2012 ले हामीलाई यो जगतको अन्त्य देखायको छ । साँच्चै सिनेमा हेरिरहँदा अचम्म लाग्छ । सायद त्यस्तै अन्त्य होला त यो जगत यो विश्वको । त्यसै नै आउलान त समुद्रहरु सगरमाथामा ? त्यसरी नै फुट्लान त धर्तीहरु जहाँ सयौ कारहरु खस्नेछन । मान्छेहरुको भागाभाग हुनेछ । तर के यो जगतको अन्त्यमा पनि शक्तिशालीहरु सिनेमामा झै प्लेनमा चढेर या बिशेष प्रकारको पानिजहाजमा चढेर जोगिनेछन ? त्यो अली अनफेयर लाग्यो मलाई । सिनेमा अली लामो थियो तर पट्यारलाग्दो चाँही थियन । एकपल्ट हेर्नैपर्ने सिनेमा अन्तर्गत राख्छु म २०१२ लाई ।

अर्को साँझ म एकजना साथिनीसँग ‘The Box’ हेर्न गयँ । अचम्म त के भयो भने साँझ सात बजेको शो मा सिनेमा हर्ने दर्शक त्यो सिनेमाहलमा हामी दुइजनामात्रै । ब्यक्तिगत सिनेमा हल बनायर हेरेझै भयो । सिनेमा अली हरर टाइपको रहेछ । बिचबिचमा झ्याउ लगायो । (more…)

धेरै दिन भयो लेख्न नपायको या नलेखेको भनौ । गयको महिनादेखिका केही दिनहरुमा म यात्रामा छु । अमेरिका आयको दुई महिना पुग्न लाग्यो । आँउदो हप्तातिर नेपाल फर्कदैछु । डेल्टा एयरलाइन्सको एटलान्टादेखीको दुबइसम्मको १५ घन्टे पट्यारलाग्दो यात्रा त छँदैछ त्यसबाहेक दुबइ र दोहामा रातभरीको ट्रान्जिटपनी मलाई पर्खिरहेको होला । प्लेनमा यात्रा गर्नु साँच्चै कति दिक्कलाग्दो हुन्छ है । मोटरमा यात्रा गर्दा त यता उता हेर्यो, झ्यालको सिटमा बसेर हावा खाँदै यात्रा गर्नुको मजा प्लेनमा के हुनु र ?

पुस्तक पढ्नु मेरो सोख हो । पुस्तक पढ्ने बानीले बिशेषत यात्रामा सहयोग हुने अनुभव मेरो छ । बोष्टनस्थित हार्वर्ड बिश्वबिद्यालय घुम्नेक्रममा मैले केही पुस्तक किनेर ल्यायको छु । पहिलेदेखी खोजेको तर पढ्न नपायको भि एस नइपालको ‘अटोबायोग्राफि’ पुस्तक फेला पारे त्यहाँ । नइपालले २००१ मा साहित्यतिरको नोबेल पुरस्कार पायका हुन । त्यसैले पनि उनको जिवनी पढ्ने धोको थियो । बितेका केही दिनहरुमा मैले दुइवटा राम्रा पुस्तकहरु पढ्ने मौका पायँ । कान्तिपथस्थित एजुकेशन हाउसमा किनेको ‘द काइट रनर’ र बोष्टनमा किनेको ‘अ थाउजेन्ड स्प्लेन्डिड सन्स’ । दुइटै उपन्यास अफगानिस्तानमा सोभियत हमला, तालिवानको बर्बरता र २००१ मा शुरु भयको अमेरिकी युद्व र त्यसले श्रीजना गरेका सामाजिक समस्याहरु, अफगानी नागरिकहरुको कल्पनै गर्न नसकिने कष्टकर जिवनको वरिपरि एउटै लेखक खलेद होसेनिद्वारा लेखियका हुन । खलेद आँफै पनि अफगानी मुलका अमेरिकी नागरिक हुन । खलेदले लेखेको पहिलो पुस्तक ‘द काइट रनर’ ले मलाई धेरै दिनसम्म प्रभाव पारिरह्यो । उनको पुस्तक यति बलियो थियो की २००७ मा त्यहि पुस्तकमा आधारित उही नामको अंग्रेजी सिनेमा बनिसकेको रहेछ । मैले सिनेमा पनि हेरेँ पछि ।
पुस्तकहरु आफैमा निकै बलिया लाग्छन मलाई । ब्यक्तीको सोँच्ने शैलिमा परिवर्तन ल्याउने सामर्थ्य राख्छन पुस्तकहरुले ।

अमेरिकामा जिवन ब्यस्त छ । मानिसहरु यान्त्रिक बनेका छन् । सायद यो चरम बिकास त्यसैको फल होला । दु:ख नगरी त केही प्राप्त कसरी हुन्छ र ? अमेरिकाबाट हामीले सिक्न सकिने धेरै कुराहरु छन् । न्युयोर्कको वालस्ट्रिटमा एकछिन बस्दा मलाई ‘गजब छ यो संसार’ भन्न मन लागेको थियो यो चरम बिकास र हाम्रो चरम पछौटेपन सम्झेर । तर परिवर्तन असम्भव त छैन नी । आशा मै जिवन अडियको छ ।

म मेरो अर्को पुस्तक पढ्ने तरखरमा छु । एकान्तमा मधुरो प्रकाश मुन्तिर पुस्तकका पानाहरुमा डुब्दै जानुको मजा आफैमा बेग्लै हुन्छ ।

त्यतिञ्जेलसम्मलाई राम राम ।

सबैको मंगल होस ।